Je zou verwachten dat het niet meer voorkomt: openstaande microfoons, rondslingerende notities, usb-sticks op de achterbank, vertrouwelijke mails die via een cc’tje bij de toiletjuffrouw belanden. Niets is minder waar. Afgelopen weekeinde was het weer raak.

Tegen het decor van het spoedoverleg over het voortbestaan van de Belgisch-Nederlandse bankverzekeraar Fortis gaf de nieuwbakken topman Filip Dierckx - pas twee etmalen in functie - onbedoeld enkele uren voor het definitieve akkoord de contouren van het reddingsplan voor zijn bank prijs. Monter stond Dierckx aan het begin van de avond de media te woord. Onder zijn arm een stapeltje paperassen.
Een alerte fotograaf van het persbureau Reuters besloot kort daarop zijn foto’s van de geïnterviewde eens te vergroten. Et voila, onder de arm het reddingsplan voor Fortis puntsgewijs toegelicht. Op straat, uren voordat het de bedoeling was.

De vraag is of met deze onthulling nu echt een ramp is geschied. Heeft het uitlekken van  de informatie het onderhandelingsproces beïnvloed? Dat is vanaf de zijlijn moeilijk te beoordelen.

Wat Corporate Communications van Fortis Dierckx als beginnend CEO op het hart had moeten drukken was zorgvuldig om te gaan met vertrouwelijkheid. Wees te allen tijde bewust dat je als topfunctionaris over informatie beschikt die (nog) niet voor de buitenwereld bestemd is. Loop er dus niet losjes mee in je hand mee rond. Geef het een plek waar niemand bij kan. In een tas, in een map, bij een assistent: het doet er niet toe, als ongenodigden het maar niet kunnen zien. 

Dierckx bevindt zich met zijn ongewilde transparantie overigens in goed gezelschap. Zo herinner ik mij rond het faillissement van Fokker – medio jaren ’90 – dat een fotograaf een ‘shot’ had kunnen maken van een notitie van toenmalig minister Wijers, waarin deze zijn koers inzake de toekomst van de vliegtuigbouwer uiteenzette. De foto leidde tot verontwaardiging bij de bewindsman. Onterecht, de fotograaf deed gewoon zijn werk. Autoriteiten dienen zich er eenvoudigweg van bewust te zijn dat zij in de schijnwerpers staan en dat dat eisen stelt aan de wijze waarop zij met gevoelige informatie omspringen. Een onbewust lekkende minister is een zegen voor de media, maar – als het maar vaak genoeg voorkomt – rampzalig voor de zaak die hij dient.

Reageren