Een opmerkelijke naam kwam ik deze week tegen op het lijstje ‘movers & shakers’.  Michael Stopford verruilt Coca Cola voor de NAVO. Als directeur Corporate Reputation bewaakte Stopford de afgelopen jaren zorgvuldig het imago van Coca Cola. Dat kreeeg een stevige opknapbeurt, onder meer met een grote marketing-campage. U kent de sterpspotjes wel: fantasiefiguurtjes die in de besloten wereld van de Coca Cola-frisdrankenautomaat allerlei avonturen beleven. Net als wij in het echte leven, maar met twee verschillen: voor hen is elke dag een feest en kent elke belevenis een happy end.

Ergert dat ons? Welnee, we kunnen er zelfs om lachen. We weten dat we naar een sprookje kijken. Onschuldig, dus laten we ons verleiden. We lopen geen gevaar. Het is allemaal schijn. Kortom, geslaagde marketing.

Hebben wij ook nodig, dachten ze bij de NAVO. De transatlantische defensie-organisatie worstelt sinds de val van de Berlijnse Muur en de implosie van de Sovjet-Unie met de vraag wat de reden van haar bestaan is. In de tijd van de Koude Oorlog was het allemaal redelijk helder en comfortabel. Helder; wij als ‘goeien’ (het democratische Westen) hielden de rood-communistische 'bad guys' oostelijk van het IJzeren Gordijn. Comfortabel, omdat gedurende 45 jaar de temperatuur nooit zo hoog opliep dat beide kampen elkaar te lijf gingen.

Na 1989 redden de nationalistische spanningen op de Balkan eigenlijk de NAVO. De Westere alliantie greep twee keer in (Bosnië-Herzegovina 1995, Kosovo 1999) om orde, rust en mensenrechten te herstellen. De interventies zorgden weliswaar voor verhitte discussies maar wij als burgers konden ons op een of andere manier met de problematiek identificeren. Geografisch was de Balkan dichtbij en bovendien ondervonden we direct de gevolgen van de Joegoslavië-crisis (vluchtelingen, criminaliteit, moreel deficit/gezichtsverlies).

Zulk vermogen tot identificatie ontbreekt momenteel bij het NAVO-optreden in Afghanistan. De alliantie – waar ook de Nederlandse troepeninzet in Uruzgan deel van uitmaakt - probeert het Aziatische land zoveel stabiliteit te bieden dat het zichzelf weer op de rails kan zetten. Een nobel streven en ook in ons eigen belang  - geen landen meer als terrorismebolwerk accepteren – maar de boodschap landt niet in onze harten. Veel Nederlanders zien de Uruzgan-missie het liefst zo snel mogelijk afgebroken.

Michael Stopford moet dit tij keren. Hij heeft, als hoofd Public Diplomacy, de opdracht de missie en de boodschap van de NAVO beter aan de man te brengen. De eerste aanzetten deed  de NAVO overigens al voor zijn aantreden. Op een eigen web-tv zijn filmpjes te zien die het belang van de defensie-organisatie voor onze veiligheid duidelijk moet maken. Eenvoudig gezegd moet Stopford ons overtuigen, en wel zo sterk dat we niet meer twijfelen.

In dat licht is het wel grappig dat het laatste promo-filmpje voor Coca Cola onbedoeld enkele NAVO-trekjes vertoont. De hoofdfiguur in de video moet de haperende cola-productie weer op gang krijgen, een missie die hij met een haast militaire volharding volbrengt.

De tijd zal leren of Stopford in zijn missie slaagt. De vraag is ook of we hem eventueel falen kwalijk moeten nemen. De NAVO is immers geen Coca Cola. De Happiness Factory uit Atlanta (Georgia) bestaat zoals veel producenten van cosumptie-artikelen bij de gratie van illusies. Groter kan het contrast niet zijn met de harde realiteit waarin de NAVO opereert. Strategische communicatie bij een frisdrankconcern laat zich niet 1-op-1 vertalen naar een militaire alliantie. Dat weet Stopford natuurlijk ook en dat maakt het zo interessant hem de komende jaren te volgen.

Bij de vechtmissies van de NAVO is geen sprake van schijn. Vechten in Afghanistan is hard en rauw, ook al is het in ons belang. Oorlog is geen wereld waar je van harte instapt, menselijke offers worden door niemand graag gemaakt. Misschien wìllen we ons dus niet eens laten verleiden. Staan we er gewoonweg niet open voor. Sluiten we ons af. Dat de wereld soms een onwelriekend vat ellende is, weten we maar al te goed. Maar betekent dat automatisch dat we er dan ook maar in moeten gaan roeren?

Deze kloof Michael, ligt de komende jaren voor je.

Reageren